صباباران اراک

آیا ما در کشور کمبود نقدینگی داریم؟
دکتر محمدهادی یارائی

رهبری در سخنرانی حرم رضوی، بر اهمیت نظارت و هدایتگری دولت در اقتصاد تاکید فرمودند. یعنی باید دولت، نقدینگی را از دلالی و سفته بازی در بازار طلا و ارز به سمت تولید هدایت کند.
واقعیت این است که ما در کشور، کمبود نقدینگی نداریم، بلکه انفجار نقدینگی داریم که نه تنها صرف تولید نمیشود ،بلکه اقتصاد کشور را با رونق دلالی سفته بازی، ویران کرده است.

نقدینگی اگر پشتوانه داشته باشد کسی با افزایش آن مشکلی ندارد. اما اگر بدون پشتوانه باشد که امروز در همه جای دنیا بدون پشتوانه است باید در حد معقول و در حد رشد تولید ، افزایش یابد. وقتی بدانیم پول در دنیای امروز بدون پشتوانه است ، کدام منطق حمایت از افزایش نقدینگی را توجیه می کند؟!!!
منطق بسیار واضح است، یا باید مابه ازای پول ، پشتوانه طلا داشته باشی یا باید ما به ازای آن تولید داشته باشی. سالهاست مساله پشتوانه طلا برای پول در دنیا کنار گذاشته شده است و تنها تولید را پشتوانه پول میدانند.

در اقتصاد ما هم ، باید ابتدا مساله تولید حل شود ، و دلالبازی به حداقل برسد.

اگر همین فردا حکومت ایالات متحده آمریکا سقوط کند، تورم در ایران ، به طور چشمگیر، کم نمی شود!
چون ما تولید نداریم ، پشتوانه پول نداریم. همه چیز را ربط به دلار ندهیم. تورم ما محصول خلق پولی است که مابه ازای آن تولید وجود ندارد و بخش عمده ای از آن، فقط برای پرداخت دیون ، هزینه ها و بدهیهای دولت خلق می شود. جالبه بدونید پول خلق شده هرچه از مبدا بالا به پایین می رسد دومینو وار تورم ایجاد می کند و قدرتش کمتر می شود! در حلقه اول، دولت بدهی اش را به بانکها و شرکتها و پیمانکاران می دهد، گام بعدی آنها ، یک پول ضعیفتر اما هنوز پر قدرت در دست دارند تا دلالی کنند ، وام بدهند و کالای سرمایه ای بخرند. گام بعد این پول به شرکتهای کوچکتر و حقوقبگیران و وامگیرندگان می رسد و همین طور ضعیف تر و ضعیفتر می شود. در حلقه آخر، این پول جدید، در ضعیفترین قدرت به کارگران و مستمری بگیران و صدقه بگیران میرسد، آنهم، با حجم بالای تورمی که قبلا حلقه های واسط بالایی، درست کرده اند و حالش را برده اند و کالاهای سرمایه ای را خریده اند!

از مزایای تولید به جای دلالی، این است که، وقتی رشد اقتصادی ایجاد شد ، خود رقابت بازار ، نقدینگی را به سمت کارگر هدایت می کند. لذا دستمزد کارگر هم افزایش می یابد.
وقتی ما تولید داشته باشیم، در حدی که مجبور شویم کارگر وارد کنیم، آنوقت ما مرجع ارزش می شویم، آنوقت دیگر دلار و قیمتش مهم نیست.
نکته قابل تذکر اهمیت سمت تقاضا در کنار سمت عرضه است. اهمیت به مصرف کالای داخلی را نباید فراموش کرد. تولید بدون تقاضا هم به تنهایی دردی را دوا نخواهد کرد. تا می توانیم کالای ایرانی استفاده کنیم.