صباباران اراک

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اما نگاهي به آنچه روحاني گفت تاييد مي كند كه برجسته ترين شاخصه اين برنامه كه روحاني آن را گزارش 100 روزه ميخواند، نقض شعارهايي بود كه دولت به يدك مي كشد و دولت را به نام آن ها به مردم معرفي كرده است، از جمله موارد زير:

1-اميد: در حالي كه دولت يازدهم عنوان "تدبير و اميد" را يدك مي كشد، اما سخنان و مواضع رئيس جمهور و حتي برخي ديگر از دولت مردان در همين چند ماه گذشته، بيش از اينكه حامل اميد براي جامعه و مردم باشد، تزريق كننده نااميدي و ياس در جامعه بوده است. گزارش تبليغاتي رئيس دولت در سه شنبه شب، نيز مصداق بارز اين موضوع بود. در شرايطي كه مردم اميدوارانه در انتخابات 24 خرداد شركت كردند و با كمتر از 51 درصد روحاني را به رياست جمهوري برگزيدند و همچنين از آنجايي كه يك دولت حتي اگر شعارش هم اميد نباشد بايد بويژه در آغاز كارش تزريق كننده اميد و نشاط در بين مردم باشد، اما سخنان تند و تلخ روحاني نه تنها عامل اميدبخشي در بين مردم نبود كه وي تلاش مي كرد فضاي جامعه را به قدري بحراني نشان دهد كه  موجب انتقال ياس و نااميدي به جامعه شد. قبل از روحاني، برخي از "ژنرال" هاي دولتش هم مواضعي از اين دست را ارائه داده بودند، به عنوان مثال وقتي كه وزير صنعت و معدن با افتخار مقابل دوربين ها از افزايش قيمت ها سخن مي گويد و به مردم اطمينان مي دهد كه نه تنها قرار نيست قيمتي كاهش يابد كه بايد منتظر افزايش قيمت ها هم باشند! و يا وقتي رئيس كل بانك مركزي از تلاش دولت براي جلوگيري از كاهش نرخ ارز سخن مي گويد، آيا چنين سخناني چيزي جز نااميد شدن جامعه از دولت را به دنبال دارد؟

2-تدبير: يكي ديگر از شعارهايي كه دولت يازدهم مدعي آن است و به آن شناخته مي شود، "تدبير" است. اما آنچه در سخنان تلويزيوني روحاني شاهد بوديم، در تناقض آشكار با اين شعار بود. چرا كه سياه نمايي روحاني از دولت قبلي و اعلام آمارهايي كه -البته واقعي يا غير واقعي بودن شان هم مشخص نيست- علاوه بر اينكه براي وجه بين المللي دولت و نظام مناسب نيست، در داخل نيز به منزله مخالف تراشي و دشمن تراشي دولت مي باشد، آن هم در همين ماه هاي ابتدايي دولت. روحاني بايد توجه داشته باشد كه ميزان آراء وي از 51 درصد هم كمتر است و بيش از 49 درصد شركت كنندگان در انتخابات به كانديدايي غير از وي راي داده اند. همچنين هرچند به دولت قبلي در برخي از حوزه ها انتقادهاي جدي وارد است، اما اين به معناي ناديده گرفتن همه ي خدمات و تلاش هاي دولت نيست و مردم هم بدون شك خدمات گسترده ي دولت -كه در برخي از موارد نسبت به همه دولت ها بي نظير بوده است- را به اين راحتي فراموش نخواهند كرد. لذا اين گونه سياه نمايي و هجمه سنگين و غير منصفانه به دولت قبلي، بازخورهاي منفي و نامناسبي در بين مردم براي رئيس جمهور و دولت يازدهم خواهد داشت و به نوعي افزايش مخالفان دولت را در همين ابتداي كار در پي خواهد داشت، چيزي كه كاملا با تدبير مغاير است.

3-اعتدال: هر چند دولت در زمان تبليغات انتخاباتي خيلي شعار اعتدال نداد، اما بعد از پيروزي در انتخابات دولت مردان و رسانه هاي حامي دولت خيلي تلاش مي كنند با عنوان "اعتدال" شناخته شوند و روحاني دولت خود را دولت اعتدال مي داند. با اين وجود آنچه رئيس دولت در برنامه سه شنبه شب به نمايش گذاشت در تضاد آشكار با اعتدال بود. اعتدال حكم مي كند كه در قضاوت ها منصف باشي و در انتقاد و مواجهه با رقيب و مخالفين رويه واقعي و معتدل را در پيش بگيري. اما نوع مواجهه روحاني با دولت هاي نهم و دهم هيچ نسبتي با اعتدال نداشت، چرا كه روحاني تندترين و شديدترين سخنان را عليه دولت قبلي به كار برد و سياه نمايي نسبت به دولت قبلي را به قدري برجسته كرد كه حتي به راحتي اقدامات آشكارا مثبت دولت را هم زيرسئوال برد. چگونه مي شود اين چنين هجمه ي شديد و ناجوانمردانه عليه يك دولت را بدون اينكه حتي يك نكته ي مثبت از آن دولت بيان شود را با اعتدال جمع كرد؟! با هيچ منطقي نمي شود بين اعتدال و سخنان روحاني در برنامه سه شنبه شب جمع بندي كرد. روحاني همواره از دولت هاي سازندگي و اصلاحات دفاع تمام قد كرده است و به دولت احمدي نژاد هجمه تمام عيار، آيا اين واقعا اعتدال است؟!

4- صداقت: دولت يازدهم، خود را دولت "راستگويان" ناميده است و مدعي است با مردم صادق است. اما چيزي كه در گزارش به داصطلاح 100 روزه دولت ديديم، باز هم نقض كننده اين شعار دولت بود. اولا روحاني و رسانه هاي همسو با دولت در حالي مدعي هستند كه دقيقا بعد از 100 روز به مردم گزارش داده اند كه از زماني كه دولت را روحاني تحويل گرفته است (12 مرداد) تا زماني كه وي مقابل دوربين حاضر شد تا از دولت قبلي سياه نمايي كند (5 آذر)، 115 روز از عمر دولت مي گذرد. اما دم خروس صداقت به سبك آقايان جايي بيرون زد، كه روحاني در تربيون يك طرفه آمارهايي ارائه داد كه با هيچ حساب و كتابي نمي توان واقعي بودن آن ها را نتيجه گرفت، بطوري كه مسئولين دولت قبلي نيز برخي از اين آمارها را تكذيب كرده اند. از سوي ديگر نيز مثلا روحاني مي گويد زماني كه دولت را تحويل گرفته است انبارها خالي بوده اند ولي امروز همه انبارها پر شده اند! كه سئوال پيش مي آيد كه چگونه چنين چيزي امكان پذير است. يا روحاني از يك سو گله خزانه خالی را دارد، و از طرف دیگر در همین گزارش وعده دو بسته کالایی را تا پایان سال، به اقشار کم درآمد می‌دهد! اگر خزانه خالی و دولت با کسری روبه‌روست این دو بسته کالایی را آن هم بدون مصوبه مجلس از کجا می‌خواهد بدهد؟! يا مثلا رئيس دولت يازدهم خيلي عادي مقابل دروبين صدا و سيما موفقيت هاي اخير ورزشي را به نام خود مي كند در حالي كه اصلا برخي از اين موفقيت ها زماني اتفاق افتاده است كه وي هنوز دولت را تحويل نگرفته بوده است! و ... .